Yollarda Başlayan Bahis Alışkanlığı Hayatımı Dağıttı
48 yaşındayım ve 25 yıldır TIR şoförlüğü yapıyorum. Türkiye’nin neredeyse gitmediğim yolu, görmediğim şehri kalmadı. Dışarıdan bakınca insan bu mesleği özgürlük gibi görüyor ama uzun yolun içinde ciddi bir yalnızlık var. Saatlerce direksiyon başında kalıyorsun, bazen günlerce evinden uzak oluyorsun. Dinlenme tesislerinde tek başına oturduğun geceler oluyor. Radyo bir yere kadar yetiyor, telefon da zamanla insanın elinden düşmez hale geliyor.
Bahisle tanışmam 2019 yılında, yine böyle bir gece dinlenme tesisinde oldu. O zamana kadar hiç oynamamıştım. Çevremde oynayan arkadaşlarım vardı ama ben pek ilgilenmezdim. O gece can sıkıntısından telefonda bir bahis sitesine girdim. Sadece 200 lira yatırdım ve canlı maça oynadım. Kazanınca bakiyem 600 lira oldu. O an bana büyük bir şey gibi geldi. Sanki uzun yolun yorgunluğu, yalnızlığı bir anda hafiflemişti. O gece rahat uyudum ama aslında o gün benim için kötü bir sürecin başlangıcıymış.
Sonra bu alışkanlık yavaş yavaş hayatıma yerleşti. Tesiste beklerken, yük indirirken, mola verdiğimde, hatta bazen uykumdan feragat ederek bahis oynamaya başladım. 2020 yılında 35 bin lira kredi çektim. Eşime aracın arıza yaptığını söyledim. O parayı da kaybettim. Yalan söylemek en ağır tarafıydı ama o dönem kendime bile dürüst davranamıyordum.
2021 yılında eşim durumu fark etti. Evde büyük kavgalar yaşandı, aynı evin içinde birbirimize yabancı gibi olduk. Yine de uzun yola çıktığımda kimse beni görmüyor diye oynamaya devam ettim. 2022 yılında ise iş daha tehlikeli bir noktaya geldi. Telefonla bahisle ilgilenirken dikkatim dağıldı ve önümdeki araca çarptım. Hafif yaralandım, sigorta süreci başladı, çalıştığım şirket beni ciddi şekilde uyardı.
O kazadan sonra eve gidip eşime her şeyi anlattım. İlk defa saklamadan konuştum. Birlikte ağladık. Çocuklarım da öğrendi. Kızım beni terapiste götürdü ve tedavi sürecim başladı. Şimdi yaklaşık 1 yıldır bahis oynamıyorum. Şirket beni şehir içi taşımacılığa aldı, artık uzun yola çıkmıyorum. Akşamları evde olmak, eşimle oturmak bana eskiden sıradan gelen ama şimdi değerini bildiğim şeyler.
Bazen yolları özlüyorum ama o yollar bana çok pahalıya mal oldu. TIR şoförü arkadaşlarıma da bunu anlatıyorum. Yolda telefonla oyalanmak, bahis bildirimlerine takılmak insanın sadece parasını değil dikkatini, ailesini ve hayatını da alabiliyor. En zor kısmı yaşadıklarımı saklamaktı. Telefon kullanımımın ve uyku düzenimin değiştiğini kabul ettiğimde yardım istemek daha gerçek hale geldi. Bildirimleri kapatmak, boş saatlerimi planlamak ve ailemden destek almak beni eski alışkanlığımdan uzaklaştırdı. Artık tek isteğim, aynı yoldan geçenlerin bunu çok geç olmadan fark etmesi.
