Eşim Bahis Bağımlısı Çıktı: Bir Eşin Gözünden

Benim adım Elif, 37 yaşındayım. Bu yazıyı bir bahis bağımlısının eşi olarak yazıyorum. Çünkü internette hep oynayan insanların hikayelerini görüyorum ama onların eşlerinin, çocuklarının neler yaşadığını pek kimse anlatmıyor. Belki benim yaşadıklarımı yaşayan başka kadınlar da vardır diye paylaşmak istedim. Eşimle 2014 yılında evlendik. Şu an 8 yaşında bir kızımız var. Eşim yıllarca çalışkan, ailesine bağlı ve sorumluluk sahibi bir insan olarak tanındı. Evden işe, işten eve giden biriydi. Arkadaş ortamları çok geniş değildi, alkol alışkanlığı yoktu, geceleri dışarıda gezen biri değildi. Bu yüzden başımıza gelecek son şeyin bahis yüzünden olacağını söyleseler inanmazdım. Şimdi geriye dönüp baktığımda bazı işaretler aslında çok önceden başlamış ama insan güvendiği kişide kötü bir şey aramıyor. 2022 yılının sonlarına doğru bazı değişiklikler dikkatimi çekmeye başladı. Eskiden telefonunu masanın üzerine bırakıp mutfağa giderdi, duşa girerken bile yanında taşımazdı. Sonra bir anda telefonunu sürekli yanında taşımaya başladı. Ekranı aşağı dönük bırakıyordu. Gece bildirim sesi geldiğinde hemen telefona bakıyordu. Banyoya bile telefonla girmeye başlamıştı. Ben ise bunu iş stresi olarak yorumladım. Çalıştığı yerde yoğunluk vardı, fazla mesai yapıyordu. Açıkçası o günlerde aklıma hiç bahis gelmedi. Bir süre sonra maddi konularda da bazı tuhaflıklar ortaya çıktı. Eskiden bütün harcamalarımızı konuşurduk. Ne kadar para kaldığını, hangi faturanın ödeneceğini bilirdim. Sonra yavaş yavaş bu konulardan kaçmaya başladı. Sorduğumda kısa cevaplar veriyor, konuyu değiştiriyordu. Bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum ama ne olduğunu anlayamıyordum. 2023 yazında arabamızı sattık. Bana iş için gerektiğini söyledi. Yeni bir planı olduğunu, ileride daha iyisini alacağımızı anlattı. Şüphelendim ama inanmak istedim. Sonuçta on yıldan fazla süredir evliydik. Gerçeği öğrenmem ise hayatım boyunca unutamayacağım bir gün oldu. 2024 yılının şubat ayında kapıya bir kurye geldi. Eşim işteydi. Teslim almam gereken resmi bir evrak olduğunu söyledi. Zarfı açınca banka ihtarnamesi olduğunu gördüm. Önce yanlışlık olduğunu düşündüm. Sonra okumaya devam ettim. Bir banka, ardından başka bir banka. Toplam borç yaklaşık 240 bin liraydı. O an elim ayağım titredi. Defalarca kağıda baktım. Bu kadar büyük bir borç nasıl oluşmuştu? Eşimin maaşı belliydi. Evimizde lüks bir hayat yoktu. Bu para nereye gitmişti? O gün akşam eve geldiğinde kızımız uyuduktan sonra karşısına oturdum. Evrakları masaya koydum. İlk başta şaşırmış gibi yaptı. Sonra yanlış anladığımı söyledi. Daha sonra küçük miktarlarda bahis oynadığını kabul etti. Ama borç miktarı ortadaydı. Bir süre sonra konuşmayı bıraktı. Başını masaya eğdi ve ağlamaya başladı. İşte o gece gerçeğin tamamını öğrendim. Yaklaşık iki yıldır bahis oynuyormuş. Kredi kartları bu yüzden dolmuş. Krediler bu yüzden çekilmiş. Arabamız da bu yüzden satılmış. Bana anlatılan iş hikayelerinin tamamı yalanmış. O gece neredeyse hiç uyumadım. Sabah olduğunda aynı evin içinde yabancı biriyle yaşıyor gibi hissediyordum. En çok canımı yakan şey para değildi. Arabanın gitmesi de değildi. On bir yıllık evlilik boyunca kurulan güvenin bir gecede yıkılmasıydı. İnsan sevdiği kişinin hata yapmasını affedebiliyor ama aylarca hatta yıllarca söylenen yalanları kabullenmek çok zor oluyor. İlk birkaç hafta sürekli tartıştık. Bazen boşanmayı düşündüm. Hatta bununla ilgili araştırmalar yaptığım bile oldu. Çocuğumuz olmasaydı belki çok farklı kararlar verebilirdim. Sonra bir gece su içmek için kalktığımda eşimin balkonda tek başına oturduğunu gördüm. Ağlıyordu. Sessizce oturup başını ellerinin arasına almıştı. O an ilk kez öfkeden farklı bir duygu hissettim. Çünkü karşımdaki insanın yaptığı şeylerin sorumluluğu vardı ama aynı zamanda ciddi bir bağımlılığın içinde kaybolmuş bir hali de vardı. O gece uzun uzun konuştuk. İlk kez dürüstçe her şeyi anlattı. Ne kadar kaybettiğini, ne kadar borcu olduğunu, kaç kez bırakmaya çalışıp yeniden başladığını anlattı. Birlikte yardım almaya karar verdik. Görüşmelere sadece o değil ben de katıldım. Çünkü zamanla şunu öğrendim; bağımlılık sadece oynayan kişiyi etkilemiyor. Evde yaşayan herkesi etkiliyor. O günden sonra bazı kurallar koyduk. Maaş kartı bir süre bende kaldı. Harcamalar açık şekilde konuşulmaya başladı. Telefonundaki bütün bahis uygulamaları silindi. Hesaplar kapatıldı. İlk zamanlar ona güvenmekte çok zorlandım. Hatta bazen gece uyurken telefonunu kontrol ettiğim bile oldu. Bunu yapmak istemiyordum ama yaşadıklarımızdan sonra normal davranamıyordum. Bugün üzerinden yaklaşık sekiz ay geçti. Bu sekiz ay boyunca bahis oynamadı. Borçların bir kısmını ödedik. Hala önümüzde uzun bir süreç var ama en azından artık neyle mücadele ettiğimizi biliyoruz. Güven tamamen geri geldi diyemem. Böyle bir şey kolay olmuyor. Bir gecede yıkılan şey bazen yıllarca uğraşsanız bile eski haline dönemiyor. Ama en azından yeniden inşa etmeye çalışıyoruz. Bu yazıyı özellikle eşler, anneler ve kardeşler için yazmak istedim. Çünkü ben işaretleri gördüm ama anlam veremedim. Telefon sürekli saklanıyorsa, harcamalar hakkında konuşmak istemiyorsa, açıklanamayan borçlar ortaya çıkıyorsa, evde para sürekli eksiliyorsa mutlaka üzerine gidin. Sormaktan çekinmeyin. Ben gerçeği bir banka ihtarnamesi sayesinde öğrendim. Belki birkaç ay daha erken öğrenseydim bu kadar büyük bir borçla karşılaşmayacaktık. Bugün hala zor günler yaşıyoruz ama en azından artık yalanlarla değil, gerçeklerle mücadele ediyoruz.