Emekli Öğretmenin Bahis Siteleriyle Başlayan Zor Süreci
63 yaşındayım, adım Sevim. Uzun yıllar öğretmenlik yaptım, 38 yıl boyunca çocuklara harfleri, okumayı ve hayata dair doğru bildiklerimi öğretmeye çalıştım. Emekli olduktan sonra daha sakin bir hayatım olacağını düşünüyordum ama eşimi 2018 yılında kaybettikten sonra her şey değişti. Çocuklarım şehir dışında yaşadığı için evde çoğu zaman yalnız kalıyordum. Günlerim televizyon izleyerek, biraz internette gezinerek ve sessizlik içinde geçiyordu.
Bir gün internette dolaşırken karşıma bedava dönüş hakkı veren bir bahis sitesi reklamı çıktı. İlk başta sadece merak ettim. Para yatırmayacağım için zararsız sandım ve üye oldum. Başlarda gerçekten oyun gibi geliyordu. Hesabıma verilen haklarla oynuyor, zamanın nasıl geçtiğini anlamıyordum. Sonra küçük miktarlar yatırmaya başladım. Önce 50 lira, sonra 100 lira derken kayıplar artmaya başladı. Kaybettiğimde üzülüyordum ama kendimi çok büyük bir şey olmadığına inandırıyordum.
Zamanla oyunların hızı beni içine çekti. Bir saatte 500 liranın gittiği oluyordu. 2019 sonbaharında ilk kez emekli maaşımdan 1000 lira çekip siteye yatırdım. O ay kredi kartı borcumu ödeyemedim. Oğlum sorduğunda unutmuşum gibi davranıp konuyu kapattım. Aslında o gün gerçeği söyleseydim belki her şey bu kadar büyümeyecekti.
Pandemi döneminde durum daha da kötüleşti. Dışarı çıkamıyor, insanlarla görüşemiyor, gün boyu bilgisayar başında vakit geçiriyordum. Oğlum aradığında bile bazen telefonu açmak istemiyordum çünkü o sırada yine bahis oynuyor oluyordum. 2021 yılında kredi kartı borcum 40 bin liraya ulaştı. Bankadan aramalar başlayınca çocuklarıma anlatmak zorunda kaldım. Kızım çok kızdı, oğlum ise daha çok üzüldü. Kartlarımı aldılar, internet bankacılığımı kapattılar ama ben yine de bir yol buldum. Eşimin bıraktığı altınları sattım ve o parayı da oyunlara yatırdım.
2022 yılında borçlarım 80 bin liraya kadar çıktı, eve ipotek kondu. Çocuklarımın desteğiyle borçlar kapandı ama alışkanlık hemen bitmedi. Geçen yıl artık gerçekten durmam gerektiğini anladım ve Yeşilay’a başvurdum. Grup terapilerine katıldım. Orada benim gibi emekli, yalnızlıkla baş etmeye çalışırken bu tuzağa düşmüş insanlar olduğunu görmek bana hem acı verdi hem de yalnız olmadığımı hissettirdi.
Sonrasında bütün hesap hareketlerimi çıkardım. Rakamları tek tek görmek kolay olmadı ama yeni bir oyunla her şeyi düzeltebilirim düşüncesinden uzaklaşmamı sağladı. Güvendiğim bir kişiye gerçeği anlattım, borçları küçük parçalara ayırdım ve hayatımı yeniden düzene sokmaya başladım. Şimdi kitap okuyorum, yürüyüş yapıyorum, terapiye devam ediyorum. Bazen o eski heyecanı aradığım oluyor ama nereye vardığını hatırlayınca kendimi durduruyorum. Bu yaştan sonra böyle bir şey yaşamış olmak ağır geliyor fakat susmak yerine anlatmanın daha doğru olduğuna inanıyorum. Benim beklentim, bu tür sitelerin özellikle yalnız ve savunmasız insanları hedef alan reklamlarının daha sıkı denetlenmesi ve benim gibi insanların aynı yola girmeden önce durup düşünmesidir.
