Torunum Sayesinde Slot Oyunlarından Uzaklaştım
Yirmi yıl boyunca evin düzeniyle, çocukların büyümesiyle, yemekle, temizlikle, aileyle ilgilendim. Çocuklarım evlenip kendi hayatlarını kurunca ev bir anda çok sessizleşti. Sabah kahvaltı hazırlıyor, evi topluyor, öğle yemeğini yapıyor, sonra televizyon karşısında saatlerin geçmesini bekliyordum. Dışarıdan bakınca sakin bir hayat gibi görünüyordu ama içimde büyük bir boşluk vardı. Her gün birbirinin aynısıydı ve kendimi işe yaramaz hissetmeye başlamıştım.
Bir gün Facebook’ta gezerken karşıma bahis sitesi reklamı çıktı. Ücretsiz oynama ve bedava dönüş gibi şeyler yazıyordu. İlk başta sadece meraktan tıkladım. Slot oyunları çok renkliydi. Ekranda meyveler, şekerler, parlak ışıklar ve sürekli çalan müzikler vardı. Gerçek para yatırmadan bedava jetonlarla oynadığım için zararsız bir eğlence gibi geldi. Gün içinde vakit geçirmek için açıyordum ve o renkli ekran bir süreliğine yalnızlığımı unutturuyordu.
Bir süre sonra gerçek para ile oynamayı denemek istedim. İlk olarak 100 lira yatırdım ve kısa sürede kaybettim. Normalde orada bırakmam gerekirdi ama o oyunların verdiği heyecan aklımdan çıkmadı. Eşim emekliydi, maaşı evin ihtiyaçlarına yetiyordu. Benim de küçük harçlıklarım oluyordu. Önce o harçlıkları yatırmaya başladım. Kaybettikçe bir sonraki sefer geri alırım diye düşündüm. Her defasında kendime bunun son olduğunu söyledim ama olmadı.
2020 yılında eşimden habersiz kredi kartı başvurusu yaptım. 20 bin lira limit çıkınca sanki elimde büyük bir fırsat varmış gibi hissettim. Oysa üç ay içinde o limitin tamamını slot oyunlarında kaybettim. Hesap kesim tarihleri yaklaştıkça içim daralıyordu. Bir yandan evde hiçbir şey olmamış gibi davranıyor, diğer yandan nasıl ödeyeceğimi düşünüyordum. Utandığım için kimseye anlatamıyordum.
2021’de torunum doğunca kızımın yanına gittim. Ona yardım etmek için orada kaldım ve o dönemde oyunlara giremedim. Torunumla vakit geçirirken ilk kez uzun zamandır gerçekten mutlu olduğumu fark ettim. Parka gitmek, onu kucağıma almak, gülüşünü duymak bana o renkli ekranların veremediği bir huzur verdi.
Sonunda kızıma her şeyi anlattım. Birlikte ağladık ama beni suçlamak yerine yanımda durdu. Hesap hareketlerimi tek tek çıkardım. Rakamları görmek çok zor geldi fakat yeni bir oyunla her şeyi düzeltme düşüncesinden uzaklaşmamı sağladı. Borçları küçük parçalara ayırdık ve ödemek için bir yol belirledik.
Şimdi torunumla ilgileniyorum, onunla parka gidiyor, oyunlar oynuyor, daha sakin bir hayat yaşamaya çalışıyorum. Bazen aklımdan yine bir kez oynasam düşüncesi geçiyor ama torunumun yüzüne bakınca duruyorum. Bu sürecin tamamen geride kalmasını, borçlarımı düzenli şekilde kapatıp bir daha aynı hataya düşmemeyi istiyorum.
