Bahis Yüzünden Evimi Sattım, İnsanlar Bilsin Diye Yazıyorum

Benim adım Mehmet. 58 yaşındayım ve emekli memurum. Bu yaşta insanın torunlarıyla vakit geçirmesi, bahçesiyle uğraşması, yıllarca verdiği emeğin karşılığını huzur içinde yaşaması gerekir. Ben de emekli olduğumda böyle bir hayat hayal etmiştim. Fakat bugün geriye dönüp baktığımda, hayatımın en büyük hatasını emeklilik yıllarımda yaptığımı görüyorum. İki yıl önce, otuz yılda taksit taksit ödediğim evimi bahis borçları yüzünden satmak zorunda kaldım. Bu cümleyi kurmak bile hâlâ canımı yakıyor. Bir dönem bunu kimseye anlatamadım. Utandım, sakladım, yalan söyledim. Ama artık biliyorum ki benim yaşadıklarımı yaşayan çok insan var ve konuşmadıkça herkes bu yükü tek başına taşıdığını sanıyor. Emekli olduktan sonra kendimi büyük bir boşluğun içinde buldum. Yıllarca sabah erken kalkıp işe gitmiş, belli bir düzen içinde yaşamıştım. Bir anda o düzen ortadan kalkınca günler uzamaya başladı. Başlarda hoşuma gidiyordu ama zaman geçtikçe sıkılmaya başladım. Mahalledeki kahvehaneye daha sık gider oldum. Arkadaşlarla sohbet ediyor, vakit geçiriyorduk. Bir gün arkadaşlardan biri at yarışı oynadıklarını söyledi. Eğlencesine birkaç lira attıklarını, bazen kazandıklarını anlattılar. Ben de merak edip denedim. İlk zamanlarda gerçekten masum görünüyordu. Küçük miktarlarla oynuyor, bazen kazanıyor bazen kaybediyordum. Kazandığım zamanlarda kendimi şanslı hissediyordum. Kaybettiğim zamanlarda ise bir sonraki oyunda çıkaracağımı düşünüyordum. Asıl sorun akıllı telefonuma bahis uygulamalarını yükledikten sonra başladı. Artık kahvehaneye gitmeye gerek yoktu. Bahis cebimdeydi. Evde otururken, televizyon izlerken, gece uyuyamadığım saatlerde bile oynayabiliyordum. Birkaç saniyede para yatırılıyor, birkaç saniyede kupon yapılabiliyordu. O kadar kolaydı ki tehlikesini fark etmedim. Emekli ikramiyemi aldığım gün çok mutluydum. O para yılların emeğiydi. Evin bazı eksiklerini tamamlamayı, birazını kenara koymayı planlıyordum. Fakat her şey düşündüğüm gibi gitmedi. Bir miktarını değerlendirmek amacıyla bahis oynamaya başladım. Kaybettim. Kaybettiğim parayı geri almak için yeniden oynadım. Tekrar kaybettim. Bu kez daha büyük miktarlarla denedim. Sonuç yine aynı oldu. Sadece dört ay içinde emekli ikramiyem neredeyse tamamen eridi. Eşim para durumunu sormaya başladığında çeşitli bahaneler uyduruyordum. Paranın vadeli hesapta olduğunu söylüyor, yatırım yaptığımı anlatıyordum. O günlerde fark etmediğim şey şuydu; bahis sadece parayı almıyordu. Karakterimi de değiştiriyordu. Hayatım boyunca dürüst biri olarak yaşamıştım ama artık sürekli yalan söylüyordum. Bir süre sonra eşimin yıllardır sakladığı bileziklere sıra geldi. Bugün bunu yazarken bile utanıyorum. Bir kadın yıllarca biriktirdiği altınları zor günler için saklar. Ben ise onları alıp bahis sitelerine gönderdim. O gün kendime son kez oynadığımı söyledim. Fakat bağımlılık insanın verdiği sözleri dinlemiyor. Borçlar büyümeye başladı. Kredi kartları doldu. Bankalardan ihtiyaç kredileri çektim. Bir krediyi kapatmak için başka kredi kullandım. Telefon her çaldığında irkiliyordum. Mesaj sesi duyduğumda içim sıkılıyordu. Geceleri rahat uyuyamaz hale gelmiştim. Sonunda bankalar da kredi vermemeye başladı. İşte o noktada hayatımın en büyük hatalarından birini yaptım. Tefeciden borç aldım. Bugün geriye dönüp baktığımda gerçek anlamda dibe vurduğum günün o gün olduğunu anlıyorum. Faiz her geçen gün büyüyordu. Borç miktarı artıyordu. Ben ise her gün biraz daha tükeniyordum. Gece yatağa yattığımda uyuyamıyor, tavana bakarak sabahı bekliyordum. Kapı çaldığında korkuyordum. Telefon çaldığında korkuyordum. Her an başıma kötü bir şey gelecekmiş gibi yaşıyordum. Bir gün masaya oturdum ve bütün borçları hesapladım. Karşımdaki rakamları görünce uzun süre sessiz kaldım. O an gerçeği kabul etmek zorunda kaldım. Ya ev gidecekti ya da ben tamamen çökecektim. Otuz yıl boyunca taksitlerini ödediğimiz evimizi satmak zorunda kaldık. O ev sadece dört duvardan ibaret değildi. Çocuklarımızın büyüdüğü yerdi. Bayramlarımızın geçtiği yerdi. Yıllarımızın geçtiği yuvamızdı. Başlarda eşime gerçeği söyleyemedim. Evi yatırım amacıyla sattığımızı söyledim. Farklı planlarımız olduğunu anlattım. Ama insan en çok sevdiği kişiye sonsuza kadar yalan söyleyemiyor. Bir akşam oturup her şeyi anlattım. Kaybettiğim paraları, aldığım borçları, sattığım şeyleri ve içine düştüğüm durumu tek tek söyledim. Konuşma bittiğinde uzun süre sessizlik oldu. Eşim ağlamadı. Bağırmadı. Sadece sustu. Bir hafta boyunca benimle doğru düzgün konuşmadı. Hayatımın en zor haftalarından biriydi. Kendimden utanıyordum. Onun yüzüne bakamıyordum. Sonra bir gün yanıma geldi ve hayatım boyunca unutamayacağım bir cümle söyledi. Evi kurtaramayız ama seni kurtarırız. O an gözyaşlarımı tutamadım. Çünkü ilk kez biri bana hâlâ değer verdiğini gösteriyordu. O günden sonra gerçekten mücadele etmeye başladım. Bahis hesaplarımı kapattım. Uygulamaları sildim. Kartlarımı eşime teslim ettim. Telefonumdan banka uygulamalarını kaldırdım. Kendime güvenmediğim için tüm maddi kontrolü eşime bıraktım. Bugün kirada oturuyoruz. Yetmiş metrekarelik mütevazı bir dairede yaşıyoruz. Eski evimiz kadar büyük değil ama uzun zamandır ilk kez huzurluyuz. Kapı çaldığında korkmuyorum. Telefon çaldığında paniklemiyorum. Torunlarım geldiğinde yüzlerine utanmadan bakabiliyorum. Bir yıldır tek bir kupon yapmadım. Tek bir bahis bile oynamadım. Bu yaşta harçlığımı eşimin vermesi bazen gururumu incitiyor. Ama sonra geçmişi hatırlıyorum. Tefecinin baskısını, geceleri uyuyamadığım günleri, satılan evimizi hatırlıyorum. O zaman bunun bir ceza değil, yeniden ayağa kalkabilmek için ödediğim bedel olduğunu düşünüyorum. Bugün özellikle gençlere bir şey söylemek istiyorum. İnsan her zaman kontrolün kendisinde olduğunu sanıyor. Ben de öyle sanıyordum. Otuz yıl devlet memurluğu yapmış, ailesini geçindirmiş, düzenli bir hayat yaşamış bir adamdım. Kendimi güçlü görüyordum. Ama bu bağımlılık yaş tanımıyor. Eğitim, meslek, yaş veya tecrübe dinlemiyor. İnsan fark etmeden hayatının merkezine yerleşiyor ve elindekileri tek tek alıyor. Önce paranızı alıyor. Sonra huzurunuzu. Sonra güveninizi. Sonunda sevdiklerinizle aranıza duvarlar örüyor. Ben evimi geri getiremem. Kaybettiğim yılları da geri alamam. Ama belki bu yazıyı okuyan bir kişi durup düşünür. Belki bir kişi daha aynı hataya düşmez. Eğer buna vesile olabilirsem, yaşadığım onca acının en azından bir anlamı olur.