Garson Tezgahından Yeşilay’a Uzanan Zor Yol
29 yaşındayım ve Antalya’da bir restoranda garson olarak çalışıyorum. İnsanlarla iletişim kurmayı, yoğun servis saatlerinde koşturmayı, müşterilerin memnun ayrıldığını görmeyi hep sevdim. Bu işi sadece para kazanmak için değil, gerçekten severek yapıyordum. Fakat bir dönem yaşadıklarım yüzünden hem işimi hem sağlığımı hem de hayatımdaki düzeni kaybetme noktasına geldim.
Her şey 2020 yılında başladı. O dönem Antalya’da işler eskisi gibi değildi. Turist sayısı azalmıştı, bahşişler düşmüştü ve restoranda herkesin üzerinde işten çıkarılma korkusu vardı. Ben de gelecek kaygısını çok fazla hissetmeye başlamıştım. Bir gün restorana gelen müşterilerden biri telefonunda bahis oynuyordu. Bana da nasıl oynadığını gösterdi. O an çok ciddiye almadım ama akşam eve gidince merak edip kendi telefonumdan denedim.
Başta sadece maç sonuçlarına küçük miktarlar yatırıyordum. 20 lira, 50 lira gibi tutarlar bana zararsız görünüyordu. Haftada birkaç kez oynuyordum ve bunu kontrol edebildiğimi sanıyordum. Zamanla maç bahisleri yetmemeye başladı, slot oyunlarına geçtim. 2021 yılında iş çıkışlarında, yorgun halde eve gelip online casino oynamaya başladım. Uykularım azaldı, sabahları işe yorgun gidiyordum ama yine de duramıyordum.
2022 yılına geldiğimde borcum 15 bin liraya ulaşmıştı. Bunu kapatırım düşüncesiyle kredi çektim. Sonra borç 30 bine, ardından 50 bine kadar çıktı. İş yerinde artık eskisi gibi değildim. Siparişleri karıştırıyor, masaları unutuyor, müşterilere karşı dalgın davranıyordum. Patronum bu durumu fark etti ve beni ciddi şekilde uyardı. Bana son bir şans verdi ama ben aynı hafta 10 bin lira daha kaybettim.
En kötü an, bir misafirin önünde kendimi tutamayıp ağlamam oldu. O misafirin psikolog olduğunu sonradan öğrendim. Benimle sakin sakin konuştu, yaşadıklarımı anlatmama izin verdi ve bana Yeşilay’dan bahsetti. O konuşma benim için bir dönüm noktası oldu. Sonrasında destek almaya başladım, grup terapilerine katıldım. Garson arkadaşlarımdan bazıları da yanımda durdu.
Şimdi 1.5 yıldır bahis oynamıyorum. Kredi borcum hâlâ bitmedi ama azalıyor. Patronum beni işte tuttu ve bugün kıdemli garson olarak çalışıyorum. Müşterilere servis yaparken bazen o eski günler aklıma geliyor. Yaşadıklarımı saklamak en zor kısmıydı. Telefon kullanımımın değiştiğini, uykularımın bozulduğunu kabul edince yardım istemek daha gerçek bir seçenek oldu. Bildirimleri kapatmak, boş saatlerimi planlamak ve destek almaktan utanmamak beni eski alışkanlıktan uzaklaştırdı. Artık tek isteğim, aynı duruma düşen insanların geç kalmadan yardım istemesi ve hayatlarını tamamen kaybetmeden bu döngüden çıkabilmesi.
