Berber Koltuğundan Kurtuluş

Adım Zeki, 33 yaşındayım. Ankara'da küçük bir berber dükkanım var. 3 kişi çalışıyoruz. Kendi işimin patronuyum ama bir dönem her şeyi riske attım. Berber dükkanı sabah 9 akşam 9 açık. Ama müşteri yoğunluğu öğleden sonradır. Sabahları boş oluyor, telefona bakıyordum. 2019'da bir müşteri canlı bahis oynuyordu, bana da gösterdi. O gün kazandık, 300 lira. İkiye böldük. Sonra kendi başıma oynamaya başladım. Müşteri gelmediğinde, öğle arasında, her boş zamanda. 2020'de dükkan kapalıydı, pandemi nedeniyle. Evde oturuyordum, devlet yardımı alıyorduk. O parayı bahiste kaybettim. 2021'de dükkanı açınca durum kötüydü. Masraf vardı, gelir azdı. Kredi çektim, 30 bin lira. Yarısıyla masraf ödedim, yarısını kaybettim. 2021'de çalışanlarımın maaşını ödeyemedim. Biri ayrıldı. Dükkanın kirası gecikti. Evin kirası gecikti. 2022'de bir gece çok kötü kaybettim. 15 bin lira. Sabaha kadar uyuyamadım. Karım uyurken ağladım. Sabah karıma her şeyi anlattım. Ağladık beraber. Çocuklarım da öğrendi. Kızım beni terapiste götürdü. Tedavi aldım. Şimdi 2 yıldır temizim. Dükkan yavaş yavaş toparlıyor. Borç azaldı, bu yıl bitiyor. Kendi işimin patronuyum, evet. Ama bir dönem kölem gibiydim, o telefonun, o uygulamaların. Şimdi özgürüm. Berber Koltuğundan Kurtuluş döneminde en zor konu yaşadıklarımı saklamaktı. Telefon kullanımım ve uyku düzenim değişmişti. Bunları kabul ettiğimde yardım istemek daha gerçek bir seçenek hâline geldi. Bildirimleri kapatmak ve boş saatleri planlamak eski alışkanlıkla arama mesafe koydu.