Mühendislik Hayatımın En Kötü Kararı

Adım Onur. 27 yaşındayım, İstanbul'da yaşıyordum. İnşaat mühendisiydim, iyi bir şirkette çalışıyordum. Evliydim, bir çocuğum vardı. Şimdi tek başıma kirada oturuyorum, işsizim ve 180 bin lira borcum var. Her şey 2019 yılında başladı. O zamanlar her şey yolundaydı. Düğün hazırlıkları yapıyorduk. Bir akşam arkadaşlarla maç izlerken bahis yaptık. O gün kazandım, 200 lira. Çok küçük bir para ama o anki heyecan unutulmaz gibi geldi. Düğünden sonra evlilik hayatı ve iş yoğunluğu arasında kendime zaman ayıramıyordum. Bir akşam sıkılmıştım, telefonda gezinirken bahis uygulamasını gördüm. Hatırladım o heyecanı. Yükledim, 100 lira yatırdım. O gece kaybettim ama umursamadım. Aylar geçtikçe sıklık arttı. Haftada bir, sonra günde bir. Kazandığım zamanlar çok güzeldi, kaybettiğim zamanlar kötüydü. Ama kötü günler geçiciydi, iyi günler aklımda kalıcıydı. 2020'de ilk kez kredi çektim. 20 bin lira. O zaman kendime dedim ki bu son, bununla kaybettiğimi çıkarırım. Çıkaramadım. 40 bin lira daha çektim. Eşim fark etmeye başladı. Sordu, nerede bu paralar diye. Yalan söyledim, yatırım yaptım, geri dönecek dedim. İnanmak istedi. 2021'de iş yerinde sorunlar yaşadım. Konsantre olamıyordum. Proje teslimleri gecikiyordu. Uyarı aldım. O zamanlar geceleri 3'e kadar bahis oynuyordum. Eylül 2021'de işten çıkarıldım. Tazminatımı aldım, 35 bin lira. 2 haftada hepsi gitti. Eşim artık durumu anladı. Ağlayarak anlattım her şeyi. O gün ayrıldık. Çocuğumu yanına aldı, annesinin evine gitti. Ben ise kirada oturmaya devam ettim. Borçlar birikti, icralık oldum. 2022'de ailem öğrendi. Babam emekli, annem ev hanımı. Babamın birikiminin yarısıyla borçların bir kısmını kapattım. Yarısını tekrar kaybettim. Şimdi terapi görüyorum. Antidepresan kullanıyorum. Gündüzleri inşaatlarda gönüllü çalışıyorum, akşamları evde tek başımayım. Her gün kendime söz veriyorum, bugün oynamayacağım diye. Bazen başarıyorum, bazen başaramıyorum. Ama terapide öğrendiğim bir şey var: mükemmeliyetçi olmayın, küçük adımlarla ilerleyin. Bu hikayeyi yazmamın sebebi, başka birinin aynı yola girmesini engellemek. O ilk 100 lira çok masum görünür. Ama sonu burası olabilir.