Gerçek Krupiye, Aynı Eski Tuzak: Canlı Casino

Canlı casinonun bütün gücü tek bir histe gizli: güven. Karşında bir algoritma değil, et ve kemikten bir insan duruyor. Kartları gerçek bir krupiye dağıtıyor, çark gerçek bir elle dönüyor, her şey canlı yayında akıyor. İnsan ister istemez şöyle düşünüyor: burada hile olamaz, her şey gözümün önünde. İşte o rahatlama duygusu, aslında satılan ürünün ta kendisidir.

Oysa krupiyenin gerçek olması, matematiğin değiştiği anlamına gelmez. Ruletteki o yeşil sıfır yine orada. Oyunun kasaya bıraktığı pay yine aynı. Karşındaki kişi sıcak gülümsesiyle, adınla seslenmesiyle sana sadece bir şey unutturuyor: bu hâlâ kazanamayacağın bir oyun. Samimiyet, soğuk matematiğin üzerine giydirilmiş şirin bir kostümdür sadece.

Bir de o sosyal ortam var. Sohbet ekranı, diğer oyuncular, anlık tepkiler. Birinin büyük kazandığını gördüğünde içinden bir ses neden ben de olmayayım der. Kimsenin kayıplarını görmezsin, sadece o nadir kazanan parlar. Tıpkı kalabalık bir masada herkes kaybederken sadece bir kişinin sevincine tanık olmak gibi. O sevinç, seni masada tutmak için sahnelenir adeta.

Sonra devreye o özel temsilciler girer. Sana özel ilgi gösteren, isminle hitap eden, küçük jestler yapan kişiler. Sırf sen kendini değerli hissedesin ve oynamaya devam edesin diye. Bu ilgi gerçek bir dostluk değil, bir tutundurma yöntemidir. Ne kadar kaybedersen sana o kadar özel davranılması bir tesadüf değildir.

Gerçek bir insanın kartı dağıtması, oyunu adil yapmaz; sadece adil hissettirir. Ve bu işte tehlikenin en büyüğü, gerçek olmayan bir şeyin gerçek gibi hissettirilmesidir. Ekrandaki gülümseme ne kadar sıcak olursa olsun, gece bittiğinde cüzdanını boşaltan yine aynı sessiz matematiktir.