Bahisçilerin Birbirine Söylediği 7 Yalan

Bu sektör tek başına ayakta durmuyor; oynayanların birbirine anlattığı efsanelerle besleniyor. Yıllardır mağdur hikâyeleri dinleyen biri olarak en sık duyduğum yedi tanesini alt alta koydum. Bakalım hangileri sana tanıdık gelecek.

Yalan 1: Kaybede kaybede artık kazanma sıram geldi. Gerçek: Şansın hafızası yok. Çark, kart, slot; hiçbiri dün ne olduğunu bilmiyor. Yüz kere kaybetmiş olman, yüz birinci elde ihtimali zerre değiştirmiyor. Sıra diye bir şey yok, sadece bekleyen yeni bir kayıp var.

Yalan 2: Ben bağımlı değilim, istersem bırakırım. Gerçek: Bu cümleyi kurmak zorunda hissediyorsan, muhtemelen bir kere denedin ve olmadı. Gerçekten istediğinde bırakabilen insan, bunu kanıtlamaya ihtiyaç duymaz.

Yalan 3: Adamlar kazanıyor ama, gruptaki herkes kazanıyor. Gerçek: Kazananı görürsün, kaybedeni görmezsin. Kaybeden ekran görüntüsü paylaşmaz, kaybeden hikâye atmaz. Gördüğün şey gerçek değil, vitrindir.

Yalan 4: Küçük oynuyorum, zararı yok. Gerçek: Hiç kimse büyük başlamadı. Herkes elli lirayla, yüz lirayla başladı. Sorun miktarda değil, kurulan alışkanlıkta. Alışkanlık yerleşince miktar kendiliğinden büyür.

Yalan 5: Sadece eğlencesine oynuyorum. Gerçek: Eğlence, bittiğinde içini sızlatmaz. Kaybedince uykun kaçıyorsa, telafi planı yapıyorsan, oynadığını gizliyorsan, onun adı artık eğlence değil.

Yalan 6: Şu borcu kapatayım, bir daha elimi sürmem. Gerçek: Kumar borcu kumarla kapanmaz, büyür. Bu cümleyi kuran herkes aynı yere vardı: daha büyük bir borç, daha derin bir çukur. Borç ancak oynamayı bıraktığın gün küçülmeye başlar.

Yalan 7: Benim iradem güçlü, beni etkilemez. Gerçek: Bu sistemler iradeyle baş etmek üzerine kurulmadı, iradeyi aşındırmak üzerine kuruldu. Karşında zaaf değil, milyarlarca dolarlık bir mühendislik var. Güçlü olmak oynayıp kazanmak değil, hiç başlamamaktır.

Bu yalanlardan birini bugünlerde kendine söylüyorsan, bunu bir uyarı say. Kimseye değilse bile kendine dürüst ol. Gerisi o dürüstlükten sonra geliyor zaten.